เมื่อวานไปกินซิสเลอร์กับพี่ๆที่ทำงาน ขาไปก็ปกติดีนะ ไม่เป็นอะไร แต่พอลงจากรถพี่ที่ทำงานเท่านั้นแหละ เท้าเจ้ากรรมมันดันปวดขึ้นมา ไม่รู้ไปนั่งท่าไหน เดินขาลากเลยเรา TTwTT

อย่างที่เคยบอกว่าจะลดความอ้วน แต่พออยากขึ้นมาทีไรก็ห้ามตัวเองไม่ไหว อย่างเมื่อวานก็กินซิสเลอร์เพราะไม่ได้กินมานาน อยาก เท่านั้นแหละชวนพี่ๆที่ทำงานเรียบร้อย แต่ก็หนุกดีนะ ไปกินเมื่อวานเลยได้ฟังเรื่องจากพี่ๆเยอะเลย ส่วนใหญ่ก็เรื่องที่พวกพี่ไปดูดวงมา แต่ละคนทุ่มเทกะการดูดวงเจงๆ 200-300ยังไปดูกันได้ แถมบ่อยอีก เป็นเราเอาตังค์ไปกินข้าวดีกว่า(นั่น ไหนบอกจะลด - -) แล้วพี่เนตรก็กะเม้าท์วิจารณ์เรา คิดไงหว่ากะวิจารณ์ต่อหน้าเจ้าตัว แต่มะคิดมากชอบให้คนวิจารณ์อยู่แล้ว ^^ เป็นพวกชอบฟังอ่ะ แต่ฟังแล้วคิดไม่คิดนี่อีกเรื่องนะ คิคิ แต่ปรากฏว่าพี่คนอื่นไม่ยอมวิจารณ์กันเลย อดฟังเลยเรา >.< เลยได้ฟังมาแค่พวกเขาเคยจับกลุ่มวิจารณ์เราลับหลังว่าเป็นคนอารมณ์ศิลปิน เอ~~ ไอ้อารมณ์ศิลปินนี่มันเป็นยังไงหว่า มันคำชมหรือคำด่าอ่ะ ใครบอกทีจิ๊ แต่เราชอบนะ เพราะตัวเองก็อยากมีอารมณ์ศิลปิน(แบบที่เราคิด)เหมือนกัน

อย่างตอนเอ็นก็เลือกพวกศิลปากร นิเทศ สถาปัด อะไรพวกนี้ด้วย แต่ด้วยกลัวหัวไม่ศิลป์พอเลยเลือกไว้อันดับท้ายๆ แต่คะแนนดันดีได้วิศวะอันดับแรกเฉย เลยเอาวะตัดใจไหนๆก็ได้คณะนี้แล้ว เลยพักอารมณ์ศิลป์ไว้

แต่อยากจะบอกว่าโปรแกรมเมอร์ทุกคนมีอารมณ์ศิลป์กันทั้งนั้น ถ้าไม่มีอารมณ์ให้เขียนโปรแกรมยังไงก็คิดไม่ออก เขียนไปก็ติดๆขัดๆ แต่ถ้ามีอารมณ์เขียนขึ้นมาเมื่อไหร่บรรเลงกันข้าวปลาไม่ยอมกิน หรือถ้ากินก็จะเอาซอสโค้ดไปนั่งไล่ต่อระหว่างกินอีก

อยากเป็นศิลปินเหมือนกันนะ ทำอะไรเมื่อใจอยากทำ และเวลาทำก็ทำเต็มที่สนุกไปกับมัน ทำงานเมื่อรู้สึกสนุก แต่ชีวิตใครจะมีโอกาศได้ทำแบบนั้นสักกี่คน

___________________

เข้าเรื่องวันนี้ดีก่า ผลจากเมื่อวานทำให้วันนี้เดินขาลากทั้งวันเลย TTwTT อนาถเจงๆ แต่พอตอนเที่ยงพี่กิ๊กชวนไปกินข้าวหน้าเป็ด ก็ด้วยความที่ไม่ได้กินร้านนี้นานเลยอยาก จึงยอมทรมานสังขารตัวเองลากขาไปถึงร้าน

แถมตอนเย็นด้วยความอยากการ์ตูนจึงไปเซ็นทรัลซื้อการ์ตูนอีก เดินขาลากแต่ห้าวไปทั่วเลย เดินขาลากออนโชว์ - -

กลับถึงบ้านเล่นเกม นอน ตามสูตรเดี้ยะ ไอ้ที่ตอนแรกกะจะโทรศัพท์ไปหาใครนี่ไม่สนใจแล้ว เด๋วนี้เกมครองใจ วันๆเอาแต่เล่นเกม :P